تو،انگشت های استخوانی خیلی لاغرت را که کمی چروک داشت،دور فنجان اول قهوه ات حلقه می کردی و به انگشت های من که خاکسترِ توی زیرسیگاری را پخش می کردند زل می زدی. بعد من آرام با چشم هایم از سرانگشت ها تا مچ دستت راه می روم .

زمین پرفراز و فرود دست هات

چرخ و فلک گوش هات

سرسره ی کوچک بینی ات

تاب موهات

و زمینِ بازیِ صورتت

می توان شعر گفت

دویده دویده

و تو را نداشت .

اما لب هات

منطقه ی ممنوعه

خواهد ماند .

باهم قرار گذاشتیم که بال هم باشیم

دیشب که سر سفره ی شام 

به خاطر قد نکشیدن برنج ها

بشقاب های خانه را کشتی

 دست در اتاق را وحشیانه دنبال خودت کشیدی و صدای جیغ بلندش را دراوردی

و با صدایی بلند

 تو هم مثل همه ی مردهای کوچه ها و خیابان ها حرف زدی

مطمئن شدم که هیچ لاکپشتی پرواز نخواهد کرد

و تکه های بالم لای دهانت گیر کرده بود .

زنی را می بینند خوشبخت و باهدف و خندان 

با شوهری معمولی اما دلنشین  و بچه هایی خوب 

و خانه ای متوسط و مدرکی قاب شده  از چند سال تحصیل روی دیوار

و کاری پاره وقت و آبرومند.

زندگیِ من اما

از وقتی که در لباسی سفید

حل شده لای هجومی از موسیقی

با دسته گلی در اغوش انگشت ها

سوار ماشین

درست وقتی که 

سمت راننده ی معمولی و دلنشینش برگشتم ،

و تو را ندیدم ،

تمام شد .

به تو که سینه ام از هوای نبودنت پر شده است ...

تصدقت بروم

ملالی نیست جز جای خالیِ ملموسی کنار دست هایم

درست وسط خیابان

درست زیر چتر باران

بگذریم .

اصلا همه چیز خوب است ...من هرشب با دست های پر از نبودنت خیابان را تنم می کنم و بازوان تاب را می گیرم و نفس را می خندم و سرم را سمت تو برمی گردانم

و تو را نمی بینم

و تو را نمی بینم ...

و تو را ...

جیغِ در

درآمده است ...

گذاشته بود روی گوشش

و محکم فشار می داد

دختری که نمی خواست پر بکشد از خیالش

صدای تو

می گذارم

روی زانویی

که دیگر

نیست !

قبول رفتنت

از سر زمین خوردن

مخرب تر

فاتحه ای از خواب بیدار می شود

سرکی به زنده های زیر خاک می زند

به جوانیِ پیرها

به جفت گمشده ی دست های در هم قفل شده

به کفش ها و لباس های کوچک شده ی ته کمد 

به انعکاس صدای عکس ها که در گوش  ذهن می پیچند

پشت هر البوم عکسی  فاتحه ای خوابیده

ارام ورق بزن ...

هذیان ها را ...

نکند قصه ی ما

از سر و ته

وهم شود ...

کاش می بودی ببینی

یک اسمان را

پشت پایت

آب کردی ...

کنارِ خودم

خسته ام

بفهم...

دارم به مادری ترین زبانم می گویم دوستت دارم

آمد خانه

سرش را میگرفت پایین

و تا می آمد دزدکی به آینه نگاه کند و حالتی که باید تویش قشنگ باشد ،

کلاه گیس می افتاد ...

و دراز بکش روی رخت خوابی که زیر چشمم برایت انداخته ام

زیر سایه بان مژه ها

+این گودی زیر چشم من فلسفه دارد ...

آستین  لباس ها ، دستانت

چراغ های اتاق ، چشم  هایت

لت های در ، لبت

تخت ، حضورت

بالش ، اغوشت

همه چیز تویی

وقتی که نباشی

از حضور تو

در ذهن شانزده ساله ام

می گذرد

برای گوشم آغوشه

 آنقدر دیوانه وار می خواهی اش

 که می توانی برای ناخن های تازه کوتاه شده اش ،

 پشت پایش که توی کفش های پاشنه دار زخم و سرخ شده اند،

 تار مژه ای که روی گونه ی چپش افتاده ،

 موهای پریشان و شانه نخورده اش زیر باران ،

 حتی خط های بی معنی کف دستش

 و یا جای بند کیفِ روی شانه اش

 و لاله ی سفید گوشش

 و برای حتی پوزخند های  نخواستنش

 شعر بگویی

 و من

آنقدر دیوانه وار میخواهمت که 

 می توانم برای شعری که برای معشوقه ات می گویی

شعر بگویم

هر شب گوشه ی دیوار به صدای نفس هایت گوش می دهم

تا صدای بسته شدن پنجره بیاید

و ته سیگار خیلی کوچکت را با انگشت هام بغل کنم

حیف سیگار لب زده ی تو نیست که روی زمین بماند ؟

با آن صدای نابِ خمار

توی گوشم شعر می خوانی

روزی که هدفون ها در دست تعمیرند

نکند هوش تو را مکرِ زلیخا ببرد ...

نکند قحطیِ این قصه مرا خشک کند

نکند پیرُهنت را پدرت هم بدرد ...

از لب هات ...

+استخوان درد این معتاد نفس های شیشه ایِ تو را کشت

تو با مه یکی شوی

من با تو

شبی

از ترس مزاحمی مست و خیابانی

به کشیشی پناه برد

و زن شد

وسط دریای سرخ لب هات

و بوسه گیری کرد

به ماشین عروس آن طرف خیابان خیره شده بود و لبخند می زد

که اسید را پاشیدند ...