اضغاث احلام 

این‌جا می‌نویسم.

+حالا همه این شعرها و نوشته‌ها،جز لکه ننگ کارنامه‌ام هیچ به حساب نمی‌آیند و این یعنی تمام کارنامه‌‌ی من لکه ننگ است. این را این‌جا نوشتم که با لکه ننگ بودنم خداحافظی کنم و از صفرِصفر شروع کنم.امیدوارم روزی از تمام این‌ها مثل شاملو از آهنگ‌های فراموش‌شده‌اش یاد کنم و نه تمام چیزی که داشتم و آن هم در واقع هیچ نبود.

در دلم مچاله شده و خونم را می مکد

از خیلی سال پیش،

روزی به دنیا خواهد آمد 

و من تو را می بینم.

آخر اوجواب همه چیز را می دانست .
زانوهام را بغل گرفته بودم و سرم تکیه داده بود به شانه اش . من با گیس فرش بازی می کردم و او با موهای من ،
گفت : آدم با همچین موهایی چرا باید همیشه غمگین باشد؟
-انگار همین موها پیچیده اند دور دلم و دست و پایش را بسته اند.دلم می خواهد تارتارش را بکنم ولی می ترسم ، می ترسم چیزی که دست و پای دلم را بسته موهام نباشد.راستش من از همه چیز می ترسم .از همین گیس فرش،از گریه کردن،از نه شنیدن،از انگشت هام...حتی از انگشت های خودم هم می ترسم .چرا من همیشه یکجوری می ترسم که انگار افتاده ام در غریب ترین قفس دنیا و هر کوچکترین دریچه ای به چشم های شیطان می رسد؟چرا من همیشه انقدر می ترسم و غمگینم جز این وقت ها که سرم تکیه اش را داده به شانه ات و تار تار موهاش را سپرده دستت و آن وقت پیچک همیشه دور دلم افتاده رام ناز انگشت هات می شود ، دلم را آزاد می کند تا من و موهام و دلم همگی فقط به تو فکر کنیم.

باز ترسم گرفته بود.چیزی انگار ازپرتگاه لبه ی دلم با سر افتاده بود پایین.زیر سرم خالی شد و افتادم. غم از دیوار یک چشم و ترس از دیوار چشم دیگرم بالا می رفت که دیدم نیست،رفته بود و شاید هم هرگز از اول آنجا کنارم و شانه اش تکیه گاه سرم نبود.

دوباره افتاده بودم بین هجوم ترس ها و غم ها . گفته بودم که جواب همه چیز را می داند.

می زنم زیر گریه . هر سال از نیمه شب همچنین روزی تا صبح می زنم زیر گریه 

قالی ناتمامی که بافنده اش ناگهان به خودش آمده و دیده نقشش را از بیخ اشتباه بافته . حالا باید بیوفتد به جان تار و پودش ، تک تک رج ها را بشکافد و دو سه روز بیشتر وقت برایش نمانده.

داستان تمام شد . درست آنجا که لیلی با موهای قرمز از زیر روسری بیرون دویده اش گفت : صداش معجزه بود .

جان داده ام ولی کفنم درد می کند ...

اما نگاه خمار هیچ چشمی پس از تو و پیش از تو دست مرا اینگونه به سمت خواب و خیال های کودکانه نمی کشید . واژه ها از هیچ لبی پس از تو اینقدر زنده ادا نشدند . هیچ کس نگفت یاس تا از دهانش عطر یاس اتاق را پر کند . هیچ کس نگفت دریا تا لبش موج بزند و پیراهن آبی تنم کند . هیچکس سکوت نکرد تا از سکوتش جهان لال شود .اما انگشت های هیچ کس ساز تنم را کوک نمی کرد . اما انگشت های هیچ کس رد تو را پاک نمی کرد و جای بودنت ، و جای نبودنت مثل جای بودن و نبودن جنازه ای با خطی سفید بر انگشت هام،  چشم هام ، ساز تنم و بر واژه هام مانده بود ، مانده و می ماند ...

+کاش حوصله کنید بخونیدش و نقد و نظر بدین .

این نوشته در اوج بی خوابی و خلسه ی ممکن نوشته شده و واقعیت دارد .

+به بهانه ی سالروز آزادسازی خرمشهر عزیز و نخل های سربریده ی پر قصه اش ...

+بوی امتحان ها که به دماغم می خورد ، بداهه ها و قریحه ی ادبی ام دوباره زنده می شود !
خیلی خیلی بداهه و ابتدایی .  اساتید به بزرگی خودشون ببخشن

آنقدر عق می زدم که از پی هر درد در انتظار کودکی بودم

در انتظار بریده شدن بند  درد از تنم

اما بعد از یک قرن که از زندگی هفده ساله ام گذشت

پس از صدای کشیده ی سیلی خم شدن های مداوم توی گوشم

شنیدم که زنی زار می زد :

عق زدن ها تمام نمی شوند

و هیچ کودکی

زاده نخواهد شد 

و هیچ کودکی زاده نخواهد شد 

و هیچ کودکی ...

و هیچ ...

و هیچ ...